De ouders van Robbe Degang (13) uit Hooglede hebben een rechtszaak aangespannen tegen het Fonds voor Medische Ongevallen. Hun zoontje raakte 13 jaar geleden verlamd toen een operatie aan klompvoetjes fout liep en de schadevergoeding die ze hiervoor kregen, volstaat volgens hen niet. De voorbije 10 jaar deed de rechter een honderdtal keer uitspraak in zulke zaken. In de helft ervan kregen slachtoffers gelijk en moest het Fonds meer uitbetalen.
Mieke Fauconnier
Gepubliceerd:
Robbe Degang wordt in 2012 geboren met klompvoetjes. Wanneer hij 6 weken oud is, moet hij een operatie ondergaan. Wat een routineoperatie moet worden, draait uit op een drama. “Ons zoontje kreeg een bijna dodelijke cocktail aan medicatie tijdens de anesthesie en zat minutenlang zonder zuurstof”, vertelt Tom, de vader van Robbe.
Robbes toestand gaat de dagen na de operatie verder achteruit en hij wordt overgebracht naar het UZ Leuven. Voor de ouders zijn het bange uren wanneer de dokters zeggen dat ze Robbe uit coma gaan proberen te halen. “Hopelijk reageert hij”, krijgen ze te horen. “Als dat niet zo is, dan zijn jullie Robbe kwijt.”
Robbe ontwaakt uit coma, maar al snel blijkt dat hij levenslang hulpbehoevend zal zijn. “Je wereld staat stil als je te horen krijgt dat jouw kind nooit meer zal kunnen stappen of spreken”, vertelt Tom.
De artsen van het eerste ziekenhuis waar het fout liep, hullen zich in stilzwijgen. “Op dat moment dringt het tot je door dat ze jouw kind iets hebben aangedaan en je wil gerechtigheid”, zegt Tom. Hij en zijn vrouw Fien stappen in 2013 naar het Fonds voor Medische Ongevallen.
Hun dossier wordt ontvankelijk verklaard en in 2017 is er een advies van het Fonds. “De anesthesist werd door het Fonds aansprakelijk gesteld voor het medisch ongeval”, zegt Mattias Tirez, advocaat van de ouders van Robbe.
In 2018 en 2020 keert het Fonds voor Medische Ongevallen de ouders van Robbe telkens 150.000 euro uit en in 2022 nog eens 25.000 euro. “325.000 euro, dat lijkt veel geld, maar daarmee kunnen we niet levenslang de zorg voor Robbe voorzien”, zegt Tom. “Onze woning verbouwen kostte al 130.000 euro. We hebben een aangepaste wagen moeten kopen. Mijn vrouw Fien heeft haar job opgegeven om er te zijn voor Robbe. Bij alle handelingen heeft hij onze hulp nodig.”
Een groot deel van de medische kosten en therapieën wordt terugbetaald, maar de ouders van Robbe betalen ook een stuk zelf, zoals de robottherapie.
“Voor ons is het een dagelijks gevecht om te kunnen overleven en de nodige zorg te bieden aan Robbe”, vertelt Tom. De staprobot kochten ze met geld van een benefiet die vrienden en familie organiseerden. “Robbe geniet enorm van de ervaring van stappen. Het houdt zijn spieren in beweging waardoor we achteruitgang kunnen tegengaan.”
Tom en Fien hebben het Fonds gevraagd om aan tafel te kunnen zitten om een schaderaming te maken voor wat Robbe nodig heeft voor de rest van zijn leven. “Het Fonds laat na dit te doen en wijst ons de deur. Trek jullie plan. Ga maar naar de rechtbank. Dat kregen we te horen”, zegt Tom.
Hij is nog steeds vol ongeloof dat het Fonds hen niet verder wil helpen.”Het Fonds heeft erkend dat de arts aansprakelijk is en toch keren ze zich tegen ons. We willen gewoon dat Robbe alle nodige zorg krijgt en dat hij gelukkig kan zijn.”
Ook advocaat Mattias Tirez, die de ouders van Robbe bijstaat, stelt zich vragen bij de gang van zaken. “Het Fonds zegt dat het niet gebonden is door zijn eigen advies en doet er expliciet afstand van zonder te zeggen waarom. Onbegrijpelijk. Deze mensen worden verplicht om opnieuw een lange procedure voor de rechtbank te gaan voeren. Dat is wraakroepend”, zegt Tirez. “Veel slachtoffers hebben het geld en de moed niet meer om na een jarenlange procedure bij het Fonds nog eens naar de rechtbank te trekken.”
Uit het jaarrapport van het Fonds voor Medische Ongevallen voor 2024 blijkt dat de afgelopen tien jaar in de rechtszaken waar het Fonds gedagvaard werd door slachtoffers 47 van de 99 uitspraken van de rechter in het voordeel van de slachtoffers uitvielen. Dus voor bijna de helft van de dossiers die behandeld werden voor de rechtbank van eerste aanleg, moest het Fonds alsnog financieel over de brug komen.
“Als de helft van die adviezen van het Fonds door de rechtbank naar de prullenbak wordt verwezen, dan roept dat toch vragen op over de kwaliteit van de adviezen”, zegt advocaat Mattias Tirez.
“Ook bij positieve adviezen raad ik slachtoffers aan om dat advies kritisch te laten bekijken vooraleer ze ermee instemmen. Vaak is de voorgestelde schadevergoeding absoluut niet navenant de schade, maar minimum minimorum”, zegt advocaat Mattias Tirez.
Binnenkort komt de zaak van Robbe voor de rechtbank, 13 jaar na de operatie waardoor hij verlamd raakte.
Tom wou dat hij de klok kon terugdraaien: “Als we in 2013 meteen naar de rechtbank waren gestapt, dan was alle ellende bij het Fonds ons bespaard gebleven en hadden we nu al een uitspraak gehad.”
Elke zaak is anders. En toch pakken we die altijd op dezelfde manier aan.
